Iron Maiden

Iron Maiden to heavymetalowy (reprezentujący New Wave of British Heavy Metal) zespół z Londynu, założony 25 grudnia 1975 roku, uważany za jeden z najwybitniejszych zespołów heavymetalowych. Liderem grupy jest basista Steve Harris. Nazwa zespołu dosłownie oznacza żelazną dziewicę, średniowieczne narzędzie tortur.

Grupa gra heavy metal z elementami progresywnymi. Ich muzyka jest oparta na ostrych lecz melodyjnych riffach gitarowych, oraz szybkiej i dynamicznej sekcji rytmicznej, z bogatą perkusją Nicko McBraina oraz charakterystycznie brzmiącą ("klekoczącą") gitarą basową Steve'a Harrisa. Charakterystyczną cechą większej części twórczości (1981-1994 i 1999–) grupy jest szerokiej skali wokal Bruce'a Dickinsona. Muzyk ten jest uznawany za jednego z lepszych wokalistów rockowych. Styl muzyczny Iron Maiden stanowią także wirtuozerskie solówki dwóch, a od 1999 trzech gitarzystów.

Ogół utworów zespołu jest zbiorem dość zróżnicowanym. Iron Maiden stworzyła zarówno bardzo szybkie, mocne, czasami podchodzące pod thrash metal kompozycje typu "Be Quick or Be Dead", progresywne, długie piosenki, często wieloczęściowe ze zmianą tempa, takie jak "Paschendale", "Dance of Death", "Rime of the Ancient Mariner", "Seventh Son of a Seventh Son", "Hallowed Be Thy Name" jak i spokojne ballady typu "Afraid to Shoot Strangers", czy akustyczno-orkiestrowa "Journeyman". Iron Maiden ma na swoim koncie także melodyjne utwory jak "Can I Play with Madness" i "Wasted Years", które dzięki swojej przystępności i lekkości osiągnęły ogromny sukces komercyjny.

31 grudnia 1978 roku zespół nagrał taśmę demo z czterema utworami (Prowler, Invasion, Iron maiden, Strange world), która zyskała rozgłos dzięki DJ-owi Nealowi Kayowi. Wkrótce menedżerem grupy został Rod Smallwood, który zaaranżował pierwszy występ zespołu w pubie Marquee. Zaledwie miesiąc później doprowadził do podpisania kontraktu z firmą EMI. W listopadzie 1979 roku ukazało się demo 'The Soundhouse Tapes', zawierające The soundhouse tapestrzy (Prowler, Invasion, Iron maiden), a nie cztery utwory (bez Strange World). Było to spowodowane brakiem funduszy. Pod koniec roku EMI umieściła aż dwa utwory (Sanctuary i Wrathchild) grupy na składance 'Metal For Muthas'. W karierze grupy nastąpił przełom i muzycy mogli przystąpić do nagrywania debiutanckiego albumu. Skład zespołu w tym czasie wyglądał następująco: Steve Harris (bas), Dave Murray (gitara), Paul Di'Anno (wokal), Dennis Stratton (gitara) i Clive Burr (perkusja). Szybko nagrany longplay o tytule 'Iron Maiden' sprzedawał się nieźle, docierając do 4 miejsca na liście najpopularniejszych płyt w Anglii, w czym pomogło grupie tournee z Judas Priest. Po zakończeniu trasy, Dennis Stratton zostal wyrzucony z zespołu i tak na prawdę nikt nie wie dlaczego. Harris twierdzi, że Dennis nie pasował do zespołu itd

W 1988 roku zespół wydał kolejny album - 'Seventh son of a seventh son' będący jednym z najlepszych krążków w dorobku zespołu. Seventh był albumem koncepcyjnym, dominują w nim liryki o proroctwach, przyszłości itp. Zawiera takie utwory jak choćby 'The evil that men do' czy 'The Clairvoyant' - więcej nie trzeba nic dodawać. Zadebiutował w Anglii od razu na 1 pozycji najlepiej sprzedających się płyt. Po trasie koncertowej muzycy zrobili sobie roczną przerwę, podczas której Dickinson nagrał swoją pierwszą solową płytę. W styczniu 1990 roku odszedł Adrian Smith, by poświęcić się swojej formacji solowej. Decyzja o opuszczeniu zespołu nie była jednak decyzją nieoczekiwaną. Po odejściu Adriana jego następcą został Janick Gers, który grał wcześniej w formacji Paula Di'Anno Gogmagog i solowej płycie Bruce'a. Styl gry Janicka, Janick Gersjego żywiołowość, wzbogaciły muzykę Iron Maiden, na koncertach nowy gitarzysta zachowywał się niezwykle gwałtownie, ale w życiu prywatnym był spokojny i zrównoważony. W dodatku okazał się świetnym bramkarzem. Z udziałem nowego gitarzysty grupa nagrała album 'No prayer for the dying' (1990). Słychać tu brak gitary Smitha, a album generalnie spotyka się do dnia dzisiejszego z bardzo rożnymi, często skrajnymi opiniami. Na początku 1991 roku utwór skomponowany przez Dickinsona - 'Bring your daughter to the slaughter' doszedł w Anglii do pierwszego miejsca na liście najpopularniejszych piosenek. Idąc dalej, w 1992 ukazał się nowy album - 'Fear of the dark', będący jak do tej pory najdłuższym albumem Maiden, a równocześnie chyba najbardziej nierównym - zawiera on kilka rewelacyjnych kawałków, ale są i kompletne gnioty. W lutym 1993 roku Dickinson niespodziewanie ogłosił, że opuszcza zespół. Pożegnalny koncert z jego udziałem odbył się 28 sierpnia 1993 roku w Londynie. Nie był to zwykły koncert Dziewicy, był przeplatany przedstawieniami (a raczej tanimi sztuczkami) Simona Drake'a. Zostalo tez wydane wideo z tego koncertu (Raising hell). W czasie przesłuchania kandydatów na nowego wokalistę zespół wydał 3 albumy koncertowe - A real live one, A real dead one (1993) oraz Live at Donington 1992 (1993).

Rok 1989 oznaczał dla Maiden przerwę w działalności. W 1990 roku zespół postanowił nagrać kolejny album studyjny. Miał on nawiązywać brzmieniowo do pierwszych płyt Dziewicy. Jak się okazało Adrian Smith uznał ten pomysł za bezsensowny i nie interesował się zbytnio pracą z zespołem, będąc zabsorbowanym działalnością solową. Jednocześnie nie wykazywał chęci odejścia od kolegów, więc pozostali członkowie postanowili sami usunąć go z zespołu. Jego następcą został Janick Gers znany ze współpracy z Ianem Gillanem, White Spirit oraz udziału w nagrywaniu pierwszej solowej płyty Bruce'a Dickinsona, Tattooed Millionaire. Zmiana gitarzysty była od razu zauważalna, ponieważ tryskający chęcią grania w Maiden, Janick dodał wszystkim skrzydeł. W tym składzie został nagrany album No Prayer for the Dying. Płyta bardzo różniła się od swej poprzedniczki. Zmiany dosięgły zarówno brzmienie – melodie stały się bardziej surowe – jak i teksty – pojawił się w nich wyraźny podtekst polityczny. W tym czasie popularność zespołu zaczęła spadać.

Sytuację poprawił następny album Fear of the Dark, który wspiął się na pierwsze miejsce brytyjskiej listy przebojów. Jednak płyta nie do końca zachwycała. Oprócz uznanych utworów, takich jak tytułowy "Fear of the Dark", zbliżający się do thrash metalu "Be Quick or Be Dead", czy ballada "Wasting Love" znalazły się tam także zwykłe wypełniacze.

Iron Maiden are an English heavy metal band from Leyton in the East End of London. The band were formed in 1975 by bassist Steve Harris, formerly a member of Gypsy's Kiss and Smiler. Iron Maiden are one of the most successful and influential bands in the heavy metal genre, having sold over 80 million albums worldwide without significant mainstream or radio support. They are also often considered the leaders of the New Wave of British Heavy Metal movement. The band won the Ivor Novello Awards for international achievement in 2002, and were also inducted into the Hollywood RockWalk in Sunset Boulevard, Los Angeles County, California during their tour in the United States in 2005. Their influences include Thin Lizzy, UFO, Deep Purple, and Wishbone Ash.

Iron Maiden were formed on Christmas Day 1975, by bassist Steve Harris, shortly after he left his previous group, Smiler. Harris attributes the band name to a movie adaptation of The Man in the Iron Mask from the novel by Alexandre Dumas,and starring Patrick Mcgoohan (who also starred in the 1960's series The Prisoner) which he saw around that time, and so the group was christened after the purported torture device.

Steve Harris and guitarist Dave Murray remain the longest-surviving members of Iron Maiden to this day. Original vocalist Paul Day was fired as he lacked "energy or charisma onstage". He was replaced by Dennis Wilcock, a Kiss fan who utilised fire, make-up and fake blood during live performances. Wilcock's friend, Dave Murray, was invited to join, to the frustration of guitarists Dave Sullivan and Terry Rance. This fueled Harris to temporarily split the band in 1976, though the group reformed soon after with Murray as the sole guitarist.

Iron Maiden recruited another guitarist in 1977, Bob Sawyer, who caused a rift between Murray and Wilcock, prompting Harris to fire both Murray and Sawyer. A poor gig at the Bridgehouse in November 1977, with a makeshift line-up including Tony Moore on keyboards, Terry Wapram on guitar, and drummer Barry Purkis resulted in Harris firing the entire band. Dave Murray was reinstated and Doug Sampson was hired as drummer.